ได้รุ่นอย่างสมบูรณ์แล้วคับ

เหอ.............ดีใจจัง

ได้เป็น Communication Maintance ที่ สถาบันการบินพลเรือน รุ่นที่ 45 อย่างเต็มตัว

ไปรับรุ่นมาที่เพชรบุรีมา สนุกมากๆๆๆ ประทับใจมาก และก็ดีใจมากๆ

หลังจากผ่านอะไรมาตั้งมากมาย ตั้ง 3 เดือน ดีใจที่ได้เห็นบรรยากาศของรุ่นพี่รุ่นน้อง

ที่ไม่ได้มีแค่รุ่น 43 หรือรุ่น 44 แต่ยังได้เจอกับรุ่น 40 41 42 39 38 36 34 31 ที่เค้าจบไปนานแล้ว ทำงานไปหลายปีแล้ว เขาก็ยังกลับมา (พี่คนนึงบินมาจากดูไบเพื่อมางานนี้โดยเฉพาะ!!!!) ดีใจที่พี่รุ่นใหญ่เค้าลงมารับเราเป็นน้อง

ได้นั่งกินข้าวกับปู่ยาตาทวดซีรี่ส์ เหมือนเป็นครอบครัว อบอุ่นมากๆ

ได้ก๊กเหล้ากะเพื่อนซี่รี่ส์(มันดวนเหล้าพิสูจน์สายเลือดกันซะงั้น = =)จริงๆไม่ใช่เรื่องดีเลยนะเนี่ย กร๊ากก แต่มันทำให้เรารู้สึกเหมือนกับว่าเป็นพี่น้อง เป็นลูกแฝดติดกันมาจริงๆ (ก็ไม่ได้กินไรมากมายซะหน่อย แค่พอเป็นพิธี)

ย้อนหลังเหตุการณ์ก่อนได้รุ่นดีกว่า

หลังจากโดนตัดรุ่นอย่างอนาถเมื่อสองอาทิตย์ก่อน เพราะผิดสัญญากับ รุ่นพี่ 43 ว่าจะมาให้ครบ พวกเราก็เคว้ง พยายามพิสูจน์รุ่นกันสุดความสามารถ แต่ก็มีเหตุการณ์ไอ้ประมาณว่ามีคนส่งจดหมายไปร้องเรียนเรื่องรับ คือก็ไม่รู้ว่าจะยังไงอ่ะนะ คนนั้นทำไปเพื่ออะไร ไม่อยากรับก็ไม่ต้องมาสิ แต่ทำให้เราเดือดร้อนกันไปหมด จนพี่ๆไม่สามารถสั่งรวมพวกเรามารับน้องได้อีก ถือเป็นวิกฤตสุดๆ เพราะอาจจะไม่ได้ไปรับรุ่นที่ต่างจังหวัด นั้นหมายถึง CM จะจบลงที่แค่รุ่น 44

ก่อนหน้านั้นวันนึงพวกเราปีหนึ่งวิ่งกันรอบอาคารเรียนเป็นสิบๆละ ไม่รู้กี่สิบ

เหตุเนื่องจาก อาจารย์ประจำสาขา ถามว่า ใครอยากรับน้องอยู่บ้าง (คือมีจดหมายมาจากผู้ว่าการสถาบันว่าให้งดการรับน้องอย่างเด็ดขาดอ่ะ) ใครยังอยากรับน้องอยู่ ออกไปวิ่งรอบสนามจนกว่าอาจารย์จะพอใจ เราก็วิ่งกันจนลากเลือด พร้อมกับตะโกนไปว่า "หนู/ผม อยากรับน้อง"

หนึ่งอาทิตย์ก่อนไป เราไม่ได้รับน้องกันเลย กลัวว่าจะไมได้รุ่น สุดท้าย พี่ๆก็หาทางแก้จนได้ ก็ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไร เราก็ได้ไปทะเลกัน

วันศุกร์ที่ 18 หลังจากสอบอิงคอมมูเสร็จตอนทุ่มนึง เราก็มารวมตัวกัน

รับน้องอย่างที่เคยเป็นมา สนุกอ่ะ มันมันส์ๆดี แม้ว่าบางอารมณ์ที่โดนไซโคจะหดหู่และหงุดหงิดอยู่บ้าง แต่ที่พี่เค้าทำ ก็เข้าใจเหตุผลดี

แล้วเราก็ขึ้นรถไปหาดเจ้าสำราญกันเมื่อเวลาเกือบตีหนึ่ง..(มั้ง) ไม่ได้นอนเลยนะจ้ะตั้งกะทุ่มนึงนั้นนะ ขึ้นรถก็ยังเต้นกันอีก ขนาดว่าจะนอน ไปนั่งหน้ารถ ก็โดนเรียกให้ไปหลังรถ เอ้า เต้นก็เต้น เต้นกันไปจนตีสี่ตีห้านู้นล่ะ ถึงได้กลับมานอน

ถึงหาดตอนหกโมงเช้า โดนแด๊กเล็กน้อย แล้วก็วิ่งเข้ารีสอรท์กัน ระยะทางก็ค่อนข้างไกลที่เดียว แต่สนุกมากๆ วิ่งตามระเบียบ แล้วก็ร้องเพลงไป(แบบทหารอ่ะ)

ผู้หญิงนี้ไม่เท่าไหร่ เหนื่อยก็เดิน แต่ผู้ชายนี่ เปียกตั้งแต่ลงรถ เพระโดนสั่งให้ลงคลอง ลงนาแถวนั้นกันตลอดทาง

ถึงรีสอร์ทกี่โมงไม่รู้ แต่ทรายเงี้ย เต็มกางเกลงเลย 5555+ เพราะก่อนถึงรีสอทร์ก็ลงทะเลกัน แล้วเดินเลาะมาตามหาด จนถึงหน้ารีสอร์ท คงประมาณเที่ยงแหละ ไปล้างตัว แล้วกลับมา(ชุดเก่าเปียกๆนั้นแหละ) กินข้าว นั่งพักกันครู่ใหญ่ๆ ก็แบ่งกลุ่มกันไปตามฐาน อันนี้ก็มันส์

มีฐานที่ต้องอมน้ำทะเลจัดแถว ฮาโคตรอ่ะ

เวลาจัดแถวมันก็จะต้องพูดประมาณว่า "กลุ่มหกทั้งหมดฟังเรียกแถว หน้ากระดานสองแถวปิดระยะ หาข้าพเจ้า" (จินฯไปประมาณทหารสั่งจัดแถวนั้นแหละคับพี่น้อง)

แล้วที่นี่ลองพูดแบบอมน้ำไว้ในปากสิคับ "อุ่มอกอั้งอดอังเอียกแอว อ้าอะอานอองแอวอิดอะอะ อาอ้าอะเอ๊า" สมาชิกก็จะ "เฮ" พร้อมๆกัน ก็จะกลายเป็ "เอ้!!!!" คนพร้อมก็จะสั่ง "พร้อม" (ซึ่งนั้นคือหน้าที่เรา) "อ๊อม"

คือสั่งกันไป ทำกันไป ก็ฮากันไป

จบแล้วคืนนั้นก็มีการแสดงละครของแต่ละกลุ่ม ตามมาด้วยการไซโคอีกชุดใหย่หน้าทะเล

จนถึงไคลแม็กซ์ และจุดประสงค์ของการมาที่นี้ การมอบรุ่น ผูกข้อมือ บายศรี รุ่นพี่ผูกไปจะหลับไป น่าสงสารพี่เค้าเหมือนกัน เพราะทำงานหนักมาหลายวัน

พอหัวถึงหมอนประมาณตี 2 กว่า หลับสนิท ประมาณมันตายแน่นิ่งไปเลย

เราน้ำตาซึมๆเหมือนกันก็ดีใจอ่ะเนาะ

กลับมาถึงสถาบันตอนหกโมงเย็น ได้ขึ้นซุ้มที่ถูกสั่งห้ามเหยียบแล้ว ตื้นตันมากกกกกกก

จะว่าเวอร์ก็ได้ แต่มันภูมิใจจริงๆ ปีหน้า เราก็ต้องฝึกน้องให้ขึ้นมายืนเป็น CM 46 ต่อจากเรา ให้ได้ CM จะต้องมีต่อไป พูดแล้วขนลุกดี ^^"

สรุปแล้ว ภูมิใจที่ได้เป็นช่างCM งับ รักCM จัง เหอ.............แต่ตอนนี้ขอไปนอนพักก่อนดีกว่า ปวดไปหมดทั้งตัวเลย