กุกำลังรอนับถอยหลังสู่วันใหม่........

 

อีก หนึ่งนาที

 

 

 

 

 

 

 

 

ตีห้า โดยสมบูรณ์

 

 

 

 

 

 

 

 

เป็นรุ่งอรุณ....(กุไม่ชอบคำว่ารุ่งสาง เพราะมันทำให้กุนึกถึงผีสาง)

แต่ข้างนอกมืดสนิท

ตีห้าของกรุงเทพฯ ที่กุไม่ได้เห็นมานาน ก็ไม่นานขนาดลืมกัน

เพราะสามเดือนก่อนกุปั่นงานกีฬาสีที่สถาบันจนถึงเช้าวันใหม่ ตอนนั้นกุกลับหอตอนตีห้าเพื่ออาบน้ำ

 

มีเสียงไก่ขัน...........เสียงไก่ขันตอนตีห้าในกรุงเทพฯ

เสียงไซต์งานก่อสร้างเพิ่งหยุดไป

มันเป็นงานสร้างคอนโดที่โฆษณาว่าสะดวกทุกที่ที่เอ็งจะไปอยู่ 

ติดสถานีแม่งทุกสถานีทีมึงอยากขึ้น อะไรที่มันเร็วๆ ถึงไวๆ (ทำไมมึงไม่ลองกางเต็นท์นอนหน้าที่ทำงานดูเลยละ)

แล้วมันก็เร่งทำทั้งวันทั้งคืน อยู่ข้างๆหอกุนี่เอง แค่ยื่นหน้าไปก็เจอหน้าคนงาน

 

กุสยองอยู่เหมือนกัน ว่าซักวันมันจะปีนเครนมาอยู่ในระเบียงห้องกุ

แต่กุก็โล่งใจไปเยอะเมื่อตื่นมาก็พบว่า ห้องกุไม่ได้อยู่ติดทางที่มันสร้าง

ห้องเพื่อนกุตะหากที่ต้องรับเคราะห์

แต่เพราะหอกุมันไม่ใหญ่เหมือนโครงตึกที่มันสร้าง

กุก็เลยได้ยินเสียงก่อสร้างดังข้ามมาฝั่งกุ..........แล้วไอ้ห้องที่มันอยู่ติดด้านนั้นล่ะ?

 

เสียงไซต์งานก่อสร้างเพิ่งหยุดไป

ตอนนี้มีแต่ความเงียบงัน

ก็ไม่เชิงหรอก เสียงคอมพ์กุยังห่อนอยู่ เพลงที่กุไม่ได้ตั้งใจให้มันมี เพื่อนกุเอามาลง

ให้กุฟังผ่านๆก็พอไหว แต่ให้กุซาบซึ้งไปด้วยคงไม่เหมาะ

 

เพื่อนกุ..........เมทกุเอง 

มันไปเที่ยวกับแฟนมัน มันไปทะเล (กุก็อยากไป แต่กุไม่อยากไปกะัมัน)

มันเพิ่งจะอพยพไปกันเมื่อตอนตีสี่นี่เอง

กุนอนฟังเสียงอึกทึกอยู่ประมาณสิบห้านาที ร้อนรุ่มอยู่ใต้ผ้าห่ม เมื่อไหร่มันจะไปกันซะที กุหายใจไม่ออก

 

กุนอนไม่ค่อยหลับเลยช่วงนี้ คิดถึงใครบางคน เรื่องบางเรื่อง

กุเพิ่งแอบหลับไปตอนตีสาม แล้วก็ตื่นเต็มตา ตอนตีสี่

กุเปิดทีวีเห็นข่าวปลาบอลลูน...ปลากระป๋อง....ปลากระบอก....ปลาอะไรกลมๆ ปลากลมๆ ปลาอะไรน่ะ ทำไมกุลืมชื่อมันซะละ

มันติดอยู่ที่มุมปาก............= =

 

ปลาปักเป้า   !!  

 

(แม่งกุว่ากุเป็นอัลไซเมอร์วะ กุนึกอะไรไม่ค่อยออกเวลาต้องใช้งานจริงๆ หรือกุเป็นโรคประสาท?)

 

ใช่....ปลาปักเป้าเอามาทำปลาร้า.......

 

คนผิดคือใคร?

 

ทำไมทุกวันนี้เราถึงมองหาแต่ว่า คนผิดคือใคร? คนรับผิดชอบอยู่ที่ไหน?

 

หรือเพราะเราเจอแต่ความผิดพลาดผิดแม่งทุกอย่าง ผิดไปหมด ใครทำอะไรแม่งไม่ดีได้ในสายตาซักอย่าง...

แต่กุชอบปลาปักเป้า

แม่งน่ารักดี ไม่น่าโดนเอามายำทำแ-กเลย น่าสงสารสิ่งมีชีวิต

 

วันก่อนกุไปเดินจตุจักร ซึ่งกุไม่ได้เดินมาสามเดือน เพราะกุปั่นงานกีฬาสีและเรียนจนหัวกุมีแปดเหลี่ยมตัวกุมี 32 เกลียว (กุอภิธานน่ะ จริงๆมันมีกี่เกลียวก็ไม่รู้ จริงๆกุต้องรู้นะ แม่งกุเรียนช่างนะ แล้วกุก็เรียนเรื่องนี้ไปแล้ว แต่แม่ง ก็บอกแล้วกุอัลไซเมอร์....)

ใช่ตัวกุเป็นเกลียว ไม่ไ่ด้เดินจตุจักรอันซึ่งตั้งอยู่หน้าหอกุเพียงแค่เดินข้ามสี่แยกไฟแดง...มาระยะหนึ่งล่ะ คิดถึง ก็เลยไปเยี่ยม

กุเจอสิ่งมีชีวิต

"เมิงไม่ใช่สิ่งมีชีวิตงัย?"

เสียงเพื่อนกุสะเดาะเพราะหูถามแบบไม่เต็มปากเต็มคำเพราะมัน..แนวงัย...ยกเสียงสูงเหมือนมึงสงสัยhere อะไรซักอย่างเวลาเรียนภาษาอังกฤษ

ใช่ กุคือสิ่งมีชีวิต

 

แต่กุเจอสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในกรง

มันร้องเอ๊ง เอ๊ง เอ๊ง บ๊อก บ๊อก บ๊อก โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง เหมี๊ยว~ เหมี้ยว~ มี๊~

ยี้ อีด-ก เหยียบ teen กุ!~

 

กุสะดุ้งหันไปมอง.............

สิ่งมีชีวิตอยู่ในกรงแห่งกาลเวลา กุมองดูกรงใบนั้นอยู่ในกรงใบเดียวกัน

 

 

บ้านกุก็เลี้ยงหมา บางแก้วผสมกับอะไรซักอย่าง ออกมามีสี่ขา สองหู หนึ่งปาก เห่าบ๊อกๆ(ถึงโฮ่งๆ แบบดุดัน) ขนงี้อย่างเยอะ แต่ลายบางแก้วแม่งไม่ออกเลย ออกแต่นิสัย....ดุฉิบหาย กะคนอื่นนะ กับกุ ตอแหลมาก  งุงงิงๆ สุดๆ 

กุกลับบ้านปีใหม่ อากาศบ้านกุหนาว สำหรับคนแล้วก็ต้องเสื้อกันหนาวสองชั้นถึงเอาอยู่

แต่กับหมากุไม่แน่ใจ............แต่มันก็ใส่เสื้อ

แม่กุบอก มันก็หนาว...........แล้วมันจะมีขนมาทำเยอะอะไร.......กุสงสัย

กุแ้ย้งแม่ไปว่ามันไม่หนาวหรอก ขนเยอะแยะ แม่รู้ได้ไงว่ามันหนาว

แม่บอกกุว่า "แล้วเอ็งรู้ได้ไงว่ามันไม่หนาว"

 

หมาใส่เสื้อเดินขากางๆ ประหลาดๆ ทำตาปริบๆ กุดูแล้วรู้สึกว่ามันบอกให้กุช่วยเอาออกให้มันที คงอึดอัดน่าดู

แต่แม่กุดูแล้วบอก มันน่ารัก ดูสิอ้อนใหญ่เลย

 

สักพักมันก็วิ่งออกไป เห่าบ๊อกๆ โฮ่งๆ แฮ่ๆ อยู่หน้าบ้าน ร่าเริงกับฤดูหนาวของมัน

 

กุกลับมากรุงเทพฯ หมดเวลากับการสอบไปหนึ่งอาทิตย์ ตอนนี้ปิดเทอมแล้วและว่าง....

กุนั่งอยู่ปลายเตียงเมื่อ 49 นาทีก่อน แล้วกุก็เคาท์ดาวน์กับตัวเอง 

เงากุเลือนๆในหน้าจอคอมพ์................

 

กุกำลังดูคนในกรงที่นั่งอยู่หน้ากรงของกรงของสิ่งมีชีวิต 

 

อรุณสวัสดิ์

หกนาฬิกาพอดีเลย